Ezbere bildiğim caddelerden kaçıyorum.
Yolumu uzatıyorum ama yetmiyor.
Uyuyamıyorum geceleri, bütün şehri yürüyorum.
Karabasanlar bile korkar oldu senden, pardon benden.
Hoş, sokak köpekleri ile dost oldum.
İyi sır tutuyorlar. Kuşlar gibi değil onlar.
Sazlıktaki adımlarım bir tek bana kalıyor.
Bazen bir kirpi ses eder sadece, uzaktan gülümser.
Biliriz birbirimizi. Gül’den bin kat daha keskindir.
Şimdi dönüş yolundayım. Adımlarım yavaşlamış.
Öyle diyorlar. Kargalar.
Durursam yığılırım. Duramam.
Bir ışık uzakta. Ay’ın karanlık yüzü.
ↃK 